Κι αν όντως πεθάνω…;

—Και αν πάθω κάτι;—Τι εννοείς;—Ε… ξέρω ’γω; Έμφραγμα; Εγκεφαλικό; Να λιποθυμήσω και να μην είμαι πουθενά; Στον δρόμο; Στο μετρό; 

Αυτό δεν ήταν καινούργιο. Το είχαμε ξαναπεί, το είχε ξαναπεί. Αλλά αυτή τη φορά είχε κάτι διαφορετικό στη φωνή του. Όχι φόβο — τον φόβο τον είχε από την πρώτη φορά που μπήκε στο γραφείο. Αυτή τη φορά είχε κούραση. Είχε θυμό, ίσως. Απόγνωση.

Ήταν η τέταρτη συνεδρία. Είχαμε περάσει το αρχικό κομμάτι, το «ιστορικό», και τώρα προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τι είναι αυτό που όντως του συμβαίνει. Δηλαδή, το ήξερε: κρίσεις πανικού. Είχε πάει και σε γιατρό. Τί γιατρό…γιατρούς. Του έκαναν όλες τις εξετάσεις. Όλες καλές. «Ψυχολογικό είναι», του είπε κάποιος. Κι αυτός ήρθε εδώ. Αλλά δεν το πίστευε εντελώς. Ή δεν ήθελε να το πιστέψει.

—Απλά κάθομαι και νιώθω ότι κάτι δεν πάει καλά. Δεν είναι καν σκέψη. Είναι στο σώμα μου. Πρώτα μουδιάζουν τα χέρια μου, τα δάχτυλα μου, μετά αρχίζω και κάπως ιδρώνω. Καρδιά… άστο αλλού… δεν είναι ότι χτυπάει γρήγορα, την ακούω στα αυτιά μου. Και μετά έρχεται. Δεν μπορώ να αναπνεύσω κανονικά, αρχίζω και ζαλίζομαι, πονάει το κεφάλι και ο αυχένας μου ζεματάει… και αυτός ο κόμπος στο στομάχι… δεν παλεύεται σου λέω!! 

—Ναι ρε ’σύ Νίκο είναι πολύ έντονο. Την ώρα που συμβαίνει καταλαβαίνεις τί γίνεται στο σώμα σου;

—Ναι ξέρω πανικός είναι, δεν θα πάθω κάτι. Αλλά κι αν δεν είναι κρίση; Κι αν αυτή τη φορά είναι όντως κάτι σοβαρό;

Σημείωσα κάτι στο χαρτί μου, αλλά τον κοιτούσα. Περίμενα. Όταν τελείωσε, του είπα:

—Σαν τί;

—Σου είπα έμφραγμα, εγκεφαλικό. Την Τρίτη (η ημέρα που είχε την τελευταία του κρίση) σκέφτηκα ότι παθαίνω ανεύρυσμα. Το κεφάλι μου πήγαινε να σπάσει.

—Τι έκανες εσύ για να ηρεμήσεις;

—Τίποτα. Άρχισα να περπατάω πάνω - κάτω στο σαλόνι, να παίρνω βαθιές ανάσες, ή τουλάχιστον να προσπαθώ, και να μετράω τους σφυγμούς μου.

—Και έπιασε; Ηρέμησες; 

—Τί λες τώρα; Πιο έντονο έγινε! Αυτή τη φορά ήταν σαν να μην λειτουργεί τίποτα. Μου φάνηκε ότι κράταγε για πάντα.

Ο θυμός και η απόγνωση είχαν κατακλείσει το γραφείο. Οριακά και ίσως γιατί δεν αισθανόταν εντελώς άνετα στη σχέση μας δεν μου πέταξε κάνα  γαλλικό. Θα χώραγε πάντως!

(παύση)

—Νίκο τώρα που το συζητάμε, αν εγώ σε ρώταγα τώρα αν ξέρεις τί ήταν όλο αυτό που συνέβη την Τρίτη το απόγευμα τί θα μου έλεγες;

—Κρίση Πανικού ήταν. Και καλή μάλιστα!

—Οκ, άρα άγχος, σωστά;

—Σωστά.

—Θυμάσαι πώς λειτουργεί το άγχος στο σώμα σου; Θυμάσαι που μιλάγαμε για τις σωματικές αλλαγές που δημιουργεί;

—Ναι τώρα τις θυμάμαι. Εκείνη την ώρα είναι τρελά δύσκολο να τα θυμηθώ. Δεν έχω καθόλου χρόνο.

Ο Νίκος πριν δύο χρόνια πηγαίνοντας να πάρει τη κοπέλα του με το αυτοκίνητο να πάνε για ταινία και ενώ περίμενε σε ένα κόκκινο φανάρι της Λ. Βουλιαγμένης είχε την πρώτη του γνωριμία με την κα. Κρίση Πανικού!! Έτσι από το πουθενά και ακούγοντας την αγαπημένη του μουσική, χαρούμενος που θα έβλεπε τη Βάσω, αρχίζει και χτυπάει η ρημάδα η καρδιά σαν να ήθελε να γκαζώσει και να παραβιάσει το κόκκινο για να φτάσει πρώτη αυτή στη Βάσω! Τα χάνει ο Νίκος, λέει “ώπα φίλε τί έγινε τώρα”, δεν προλαβαίνει να βάλει πρώτη, του έρχεται μια κοφτή, ρηχή ανάσα στα καπάκια η πρώτη ζάλη. Αυτό ήταν σε χρόνο dt ο Νίκος κάνει να πιάσει το κινητό του να προλάβει να πάρει τηλεγωνο. Δεν τον ενδιαφέρει πλέον το φανάρι, η ταινία ούτε η Βάσω! 

Καταφέρνει παίρνει τη μάνα του:

“Έλα γρήγορα στο σήμα της Ολυμπιακής! Παθαίνω έμφραγμα. Πάρε και το ασθενοφόρο!” 

Το τί έγινε μετά περιττεύει περιγραφής. Βάλτε κατά νου μια κλασική ελληνίδα μάνα να ακούει “Έλα γρήγορα…” από το μονάκριβο 24 χρόνο γιο της, το σύστημα Υγείας της Ελλάδας και την κίνηση στους δρόμους της Αθήνας ένα καλοκαιριάτικο βράδυ Παρασκευής! Σουρεάλ. Ακούγεται κωμικό. Δεν είναι! Πραγματικό είναι και κάθε άλλο παρά ευχάριστο. 

Ο Νίκος συνέχισε με τον θυμό του:

—Για αυτό είμαι εδώ. Δεν μπορώ άλλο. Θέλω να απαλλαγώ από αυτές τις μαλακίες. Είναι σαν μην έχω το μυαλό μου εκείνη την ώρα. Σαν να το χάνω. Τώρα μπορώ να σου τα πω με λεπτομέρεια. 

—Ξέρεις κάτι. Ίσως δεν χρειάζεται και τόσο πολύ λεπτομέρεια. Τουλάχιστον όχι εκείνη την ώρα. Καλή η θεωρία αλλά μας βοηθάει να στο να καταλάβουμε τη συμβαίνει. Όχι απαραίτητα να το κατανοήσουμε. Χρειάζεται να κάνουμε τη θεωρία “δικιά μας”. Να τη φέρουμε στα μέτρα μας. 

—Δηλαδή;

—Είχαμε πει στην προηγούμενη συζήτηση μας ότι ο Πανικός είναι ένα false alarm. Ένας λάθος συναγερμός που σου λέει να τρέξεις. Να τρέξεις να σωθείς. Και όλα τρέχουν, το αίμα, η καρδιά, η ανάσα σου, πόδια, χέρια, στομάχια τα πάντα όλα είναι σε εγρήγορση.

—Έτσι και χειρότερα!

—Ναι αλλά είναι false ο συναγερμός. Σαν να χτυπάει συναγερμός στο σπίτι σου επειδή πέρασε μια γάτα απ’ έξω και ενεργοποίησε το φωτοκύτταρο. 

—Και έρχονται δέκα περιπολικά.

—Αυτό. Και μετά κάθεσαι και προσπαθείς να εξηγήσεις στους αστυνόμους ότι δεν είσαι διαρρήκτης.

—Και δεν σε πιστεύουν!

Σαν να χαλάρωσε λίγο τους ώμους του! Από Στρατηγός υποβιβάστηκε σε Ταγματάρχη. Μαζί με τους ώμους υποβιβάστηκε και η φωνή, το ύφος. Δεν έπρεπε πλέον να με πείσει.

Συνέχισα λίγο να του θυμίζω για τα σωματικά συμπτώματα του άγχους και πώς η σκέψη μας μεγενθύνει αυτό που συμβαίνει στο σώμα μας. Και ότι ο συναγερμός που χτυπάει είναι γιατί η σκέψη μας στην ουσία καταστροφοποίησε τις σωματικές μας αλλαγές προβάλλοντας το παράλογο και όχι τα δεδομένα της κατάστασης και άλλα τέτοια ωραία και απαραίτητα της Γνωσιακής Θεραπείας. Αλλά ο Νίκος τα ήξερε, τον τρόπο να τα εφαρμόσει δεν είχε. Άρχισα να μαζεύω το διδακτικό κομμάτι της ψυχοεκπαίδευσης. 

—Το θέμα Νίκο είναι εκείνη τη στιγμή να θυμίσεις στον εαυτό σου ότι όλο αυτό είναι το Άγχος σου και τίποτα άλλο. Να σφηνώσεις εκεί αυτή τη σκέψη “Είναι το Άγχος!” Τί πιστεύεις ότι χρειάζεσαι για να σε βοηθήσει να το θυμηθείς εκείνη την ώρα; 

—“Δεν ξέρω! Δεν υπάρχει κάνα ψυχολογίστικο κόλπο” είπε χαμογελώντας.

Την πάτησα! Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό μου να του πω ήταν “Όχι, δεν υπάρχει απλά θυμίσου το!” Τώρα άρχισε να χτυπάει η δικιά μου καρδιά πιο γρήγορα. “Σκέψου γρήγορα ρε μαλάκα. Εσύ είσαι ο ειδικός. Ρεζίλι θα γίνεις! Τι πάει να πει “Όχι”. Θυμίσου τα βιβλία, την εκπαίδευση. Τι στο διάολο διάβαζες τόσα χρόνια!” Τα δικά μου δαιμόνια είχαν αρχίσει να κάνουν πάρτυ! 

Πήρα μια μικρή απόσταση λίγων δευτερολέπτων κοίταξα με απλανές ύφος τα πόδια της πολυθρόνας του Νίκου και θυμήθηκα…όχι τα βιβλία.

Εκείνο το τρομακτικό βράδυ - για τον Νίκο (και τη μάνα του!) - θα πηγαίναν με τη Βάσω να δουν σε σπίτι φίλων τριλογία Tarantino! Réservoir Dogs, Pulp Fiction και Jackie Brown. Το συνηθίζανε σαν παρέα και ήταν από τις αγαπημένες ταινίες του Νίκου. Αυτός τις είχε προτείνει εξάλλου. Και δεν τον αδικώ! 

—Νίκο να σε ρωτήσω κάτι;

—Ναι.

—Θυμάσαι την εναρκτήρια σκηνή του Pulp Fiction;

—Ναι ρε ’σύ! Δεν ξεχνιέται η Honey Bunny!

—Εκεί που συζητάνε όμορφα και ρομαντικά για το μέλλον τους το ζευγάρι δεν πετάγεται ξαφνικά ο Tim Roth και…

—“Everybody cool this is a robbery!” Με συμπλήρωσε ο Νίκος. —Tarantino αδερφε, ξέρει να γράφει!

(Παύση)

—Δεν μπορώ να διαφωνήσω. Ε αυτό θα κάνεις και εσύ την ώρα που φέρνεις τον Πανικό.

—Δηλαδή; 

Τα μάτια του άστραψαν σαν να είπα καμία σοφιστεία περισπούδαστη και καλά μελετημένη. 

—Την ώρα εκείνη μπορείς να πεις στον εαυτό σου και δυνατά αν θες “Everybody cool this is a Panic Attack”. Αυτό μπορείς να το θυμηθείς;

Σχεδόν έβαλε τα γέλια.

—Τώρα σοβαρά; Το λες σοβαρά αυτό; Μπορώ να το κάνω και θα δουλέψει;

—Δεν ξέρω. Το θέμα είναι να ανοίξεις εκείνη τη στιγμή μια χαραμάδα χρόνου για να χωρέσεις όλη τη θεωρία που ξέρεις. Τί λες; θες να το δοκιμάσουμε; Πιστεύεις ότι μπορείς να το θυμηθείς?

Άναψα τσιγάρο μόλις έκλεισε την πόρτα φεύγοντας ο Νίκος. Είχα κενό την επόμενη ώρα! 

“Μαλάκα σε έσωσε ο Tarantino!” συνέχισαν τα δαιμόνια μου! 

Γέλασα! 

“Ναι αλλά εγώ το σκέφτηκα, όχι εσύ!” μου απάντησα!